گل الفاظ

در ظهر تب آلوده خورشید هوایت

ماندم به خنک سایه تکبیر رسایت

در قامت موزون اذان سر شوقت

مشتاق به سینوس نوای خوش نایت

با وزن قرائت به رکوع و به سجودی

بر اوج روان است زسر خاک نوایت

عطر رخ سجاده و شادابی تسبیح

شد سرمه چشم دل من خاک دو پایت

در گشت و گذاری دل شوریده و مستم

شد غرق به دریای پر از موج دعایت

شامل شده بر حال همه نیکی حالت

در گاه قنوتت حسنات دو سرایت

ای سبزی بوستان سخن ای گل الفاظ

بنهاده بهشت و ارم اش زیر کف پا خدایت

قاسم لبیکی پنج شنبه

۱۴۰۳/۳/۱۰ تهران